آرپینه ایسرائیلیان روی صحنه می‌رود

آرپینه ایسرائیلیان روی صحنه می‌رود
موسیقی کوک| «آرپینه ایسرائیلیان» روی صحنه می‌رود. این نوازنده‌ پیانو، نوزدهم آبان‌ماه ۱۳۹۸ آثاری از یوهان برامس، فرانس لیست، فردریک شوپن و مودست پتروویچ موسورگسکی را اجرا می‌کند.
این برنامه در تالار شهید آوینی دانشگاه تهران برگزار می‌شود.

ایسرایلیان در ایروان (پایتخت جمهوری ارمنستان) در یک خانواده موسیقیدان متولد شد و از شش سالگی به مدت ۱۸ سال تحصیلات موسیقی را در رشته پیانو در مدرسه موسیقی چایکوفسکی و سپس در کنسرواتوار دولتی ایروان بنام کمیتاس کسب کرد. او سپس در ایران ساکن شد و فعالیت حرفه‌ای را پی گرفت. 

آرپینه ایسرائیلیان، نوازنده اهل ارمنستان است که به مدت ۱۲ سال در رشته نوازندگی پیانو در مدرسه موسیقی چایکوفسکی به تحصیل پرداخت. او از سال ۱۹۹۶ فعالیت حرفه‌ای نوازندگی را در ارکستر سازهای زهی ایروان آغاز کرد و از سال ۲۰۰۰ هم‌زمان در گروه تک‌نوازان موسیقی معاصر به رهبری زاون وارتانیان به اجرای آثار موسیقی مدرن پرداخت.

ایسرائیلیان یکی از نوازرندگانی بود که در جشنواره سی و چهارم موسیقی فجر به روی صحنه رفت.

او در آن اجرا، کنسرتش را با قطعه “بالاد شماره ۱ درسل مینور” اثر فردریک شوپن آغاز کرد.این قطعه پرهیجان مقدمه‌ای برای اجرای اثری از کلود دبوسی با نام “سری اول تصاویر” بود که در دو بخش به اجرا درآمد. بخش اول با نام انعکاس در آب شروعی آرام داشت که با ضربات ملایم بر کلاویه ها همراه بود، اما بخش دوم با نام حرکت اجرایی پرهیجان داشت که با حرکات سریع دستان نوازنده بر روی پیانو همراه بود.

در ادامه قطعه‌ای از فردریک شوپن با نام “اسکرتسو شماره ۱ در سی مینور” اجرا شد. فضای آرام و خیال‌انگیز این قطعه با ضربه‌های ناگهانی و محکم بر روی کلاویه ها شکسته شده و در ادامه با اجرای مداوم نت‌ها با سرعت بالا همراه بود.

بخش دوم برنامه با قطعه “دوازده آهنگ” اثر پییر بولز آغاز شد. چند نت آرام مقدمه‌ای برای ضربات سنگین و مداوم بر کلاویه ها بود که تکرار آن‌ها فضایی ملتهب را ایجاد کرد.

پس از آن دوباره آرامشی برقرار شد که با سکوت‌های طولانی همراه بود اما گهگاه این آرامش با ضربه‌های محکم درهم می‌شکست. به‌مرور این فضای آرام با توالی نت‌های قوی تغییر کرد و فضایی نگران‌کننده و ملتهب به وجود آمد که در پس هر سکوت طولانی مخاطب در انتظار اتفاقی ناراحت‌کننده بود. سرانجام این قطعه با نت‌های سنگین و طنین سهمگین آن‌ها به پایان رسید.

بخش بعدی برنامه اجرای قطعه “سرودها” اثر مارتون ایسرائیلیان بود. در این قصه احساسات متناقضی به تصویر کشیده شد و لحظاتی سرشار از آرامش و اضطراب از پی هم شکل گرفت. این قطعه در ادامه به فضایی اندوهناک رسید و بار دیگر فراز و نشیب زیادی در آن ایجاد شد و در فضایی پرشور و طغیانگر ادامه پیدا کرد.

با رسیدن به لحظات پایانی این قطعه، تکرار مداوم یک نت باعث ایجاد صدایی مانند تپش قلب شد که به مرور این ضربات سنگین‌تر و با فاصله بیشتر شده و سرانجام از حرکت باز ایستاد و به سکوت رسید.

آخرین قطعه‌ای که در این برنامه اجرا شد “جزیره شادی” اثر کلود دبوسی بود و اجرای آرپینه ایسرائیلیان در میان تشویق‌های تماشاگران به پایان رسید. از نکات قابل توجه در اجرای او نمایش احساسات نوازنده در بدن و صورت او بود به‌گونه‌ای که به نظر می‌رسید نوازنده کاملا با موسیقی و ساز خود همراه شده است. ایسرائلیان بیشتر قطعات را بدون استفاده از نت و با تمرکز فراوان به اجرا درآورد.