اما در دو سالی که از مدیریت شهرداد روحانی بر سمت مدیریت هنری ارکستر سمفونیک تهران می‌گذرد نه خبری از رپرتوار سالانه ارکستر سمفونیک شنیده شده است و نه خبری از نحوه دعوت رهبران مهمان و همچنین هیچ خبری از نحوه گزینش آثار برای اجرا ارکستر سمفونیک نیست.

و اینگونه است که آثار کم‌بضاعت و نامناسبی چون کنسرتوی عود ارسلان کامکار در کنار قطعه وزین مهران روحانی، اورتور فانتزی پل، برای یک شب اجرای ارکستر انتخاب می‌شود. ضمنا رهبر ارکستر تنها به رهبری و مدیریت هنری قانع نبوده و قطعه‌ای از آثار خود را نیز در انتها به عنوان بیز برای اجرای ارکستر انتخاب کرده بود. قطعه‌ای که در بروشور اجرایی برنامه اسمی از آن برده نشده بود و همین صحه بر آن می‌گذارد که انتخاب شایسته قطعات در ارکستر هیچ جایگاهی ندارد و ارکستر محفلی است گرفتار تمایلات رهبر آن که اتفاقا سمت مدیر هنری را نیز یدک می‌کشد و تمام مناسبات ارکستر را بر محور خود تنظیم می‌کند.

با این وضعیت، اعطای عناوین عریض و طویل «مدیر هنری» و «رهبر ارکستر» به شهرداد روحانی، هر دو تنها محلی برای اتلاف هر چه بیشتر بودجه دولتی شده آن هم بودجه‌ای که قرار است در اوضاع تحریم‌ها و فشار اقتصادی اصل بر صرفه‌جویی و جلوگیری از ریخت و پاش دولتی باشد. شهرداد روحانی دانش آموخته «آرنجمان و آهنگسازی پاپ» این سمت‌ها را در حالی بر عهده گرفته است که بنا بر تحصیلات و سوابق او در شش دهه گذشته عمرش هرگز چنین سمت‌هایی را تجربه نکرده است و تجربه اول و رسمی او تنها بر روی سن ارکستر سمفونیک تهران است که در حال تمرین فراگیری آن حین اجرا  است.

و این مساله برای هزاران جوان باسواد و دانش‌آموخته و با استعداد موسیقی این مملکت که شماری از آهنگسازان خوش‌ذوق و نوازندگان خوش‌قریحه را تشکیل می‌دهند تنها تحمیل رنجی مضاعف در این اوضاع نابسامان است.

بی‌تا یاری/ روزنامه توسعه ایرانی