هفتصد سال قبل در ایران با موسیقی بیماران را درمان می‌کردند

هوشنگ جاوید در برنامه ارغنون در رادیو:

موسیقی کوک| هوشنگ جاوید پژوهشگر شناخته‌شده موسیقی مناطق و نواحی ایران بر اهمیت استفاده از موسیقی در امور درمانی تأکید کرد و گفت که حدود ۷۰۰ سالِ پیش اکثر بیمارستان‌های ایران با استفاده از موسیقی بیماران را درمان می‌کردند.

برنامه «ارغنون» با موضوع بررسی اشتیاق به موسیقی و وفاق ملی، با حضور هوشنگ جاوید پژوهشگر فرهنگ مردم و موسیقی نواحی و اقوام ایران، از شبکه رادیویی گفت‌و‌گو روی آنتن رفت.

هوشنگ جاوید در این برنامه گفت: موضوع «اشتهای موسیقی» در تاریخ موسیقی ایران و رساله‌های کهن با عنوان «شوق به موسیقی» موردبررسی قرار گرفته است. شوق در زیرشاخه‌ی لذت قرار می‌گیرد درحالی‌که لذت نیز در زیرشاخه‌های باور؛ باورهای زیبایی‌شناختی قرار گرفته است.

این پژوهشگر فرهنگ مردم و اقوام ایران بابیان این‌که شوق با باور گره خورده است، تأکید کرد: متأسفانه بسیاری از مفاهیم حوزه موسیقی به دلیل عدم وجود آموزش‌های صحیح در ذهن نسل جوان نهادسازی نشده‌اند. ما امروز تعریف مشخصی از شوق نداریم. نسل جوان در حال حاضر شوق را نمی‌شناسد و با قرارگیری در میان فرکانس‌های مختلف سردرگم شده است.

هوشنگ جاوید با اشاره به این‌که گوش، روانِ انسان را تحت تأثیر قرار می‌دهد، تصریح کرد: اهالی موسیقی ایران در مورد تأثیر موسیقی در روانِ انسان رساله‌های متعددی را نوشته‌اند و بسیاری از پزشکان و حکما و روان‌پزشکان به این موضوع تأکید کرده‌اند. جوامع جهانی از تأثیر موسیقی بر روانِ انسان بهره‌برداری‌های متعدد و متنوعی دارند، درحالی‌که ما در ایران به این موضوع توجه نمی‌کنیم.

او با اشاره به موسیقی‌درمانی، توضیح داد: حدود ۷۰۰ سالِ پیش اکثر بیمارستان‌های ایران با استفاده از موسیقی، بیماران را درمان می‌کردند. سازمان یونسکو قصد دارد با برگزاری همایش در تهران؛ اسفند ۹۹ شیوه‌های مختلف درمان‌های سنتی ازجمله موسیقی‌درمانی را موردبررسی قرار دهد.

هوشنگ جاوید در بخش دیگری از سخنان خود، گفت: باورهای زیبایی‌شناسی همواره به‌تناسب لحظه‌ی موجود، با زمان گره می‌خورند. حسِ لذت‌جویی همیشه در انسان وجود دارد. حسِ زیبایی‌شناسی موسیقی از طریق گوش به بدن انسان نفوذ می‌کند و در مسیر تأثیر روانی قرار می‌گیرد.

این پژوهشگر موسیقی نواحی ادامه داد: در برخی از مواقع ممکن است که آوازِ آماتور در شرایط بسیار خوبی ادا شود و شنونده بیش از تکنیکِ موسیقیایی، شوقِ موجود در ادای آواز را دریافت کند.