یک ایرانی برنده‌ امی ۲۰۱۹ شد

برای ساختن مستند رقص یا مرگ؛

موسیقی کوک| چهل و هفتمین مراسم سالانه اهدای جوایز امی بین‌المللی برای تجلیل از آثار تلویزیونی تولیدی خارج از آمریکا که در این کشور روی آنتن رفته‌اند، برندگانش را شناخت.

در این مراسم که در هیلتون نیویورک برگزار شد شاخه بین‌المللی هنرها و علوم تلویزیونی به «بندر امن» از استرالیا جایزه بهترین فیلم یا مینی سریال را اهدا کرد. این فیلم تریلر در آمریکا توسط هولو نمایش داده شد.

جایزه کمدی نیز به برنامه برزیلی نت‌فلیکس به نام «آخرین خماری» اهدا شد که با حضور کمدین مشهور برزیلی فابیو پورشات ساخته شده است. هالوک بیلگیز از ترکیه نیز برای «پرسونا» جایزه بهترین اجرای یک بازیگر مرد را برد و مارینا گیرا بازیگر فیلم مجارستانی «زمستان داخلی» جایزه بهترین بازیگر زن را از آن خود کرد.

«هک در شهر» از برزیل برنده بهترین سریال کوتاه شد و جایزه بهترین مستند هنری نیز به «مرگ یا رقص» از هلند رسید که درباره یک نوجوان سوری است. «اشتیاق کاملاً واقعی: شب خانم‌ها» از بریتانیا به‌عنوان بهترین برنامه بدون فیلم‌نامه برنده شد.

این برنامه درباره چهره‌های مشهوری است که در برنامه‌ای برای کمک به جمع‌آوری پول برای بیماران سرطانی شرکت می‌کنند. هلند در بخش مستند برای «بلینگ‌کت- حقیقتی در جهان پسا جنگ» که درباره رسانه‌های امروزی است، نیز یک جایزه مستند دیگر دریافت کرد.

«فالکو» درام جنایی ۱۵ قسمتی درباره محاکمات یک پلیس در مکزیک ۱۹۹۴ جایزه بخش سریال غیرانگلیسی زبان روزانه را دریافت کرد و جایزه تله‌نوولا به «ملکه جریان» از کلمبیا رسید.

در این دوره از جایزه‌ امی فیلم «رقص یا مرگ» که روزبه کابلی روزنامه‌نگار و مستندساز ایرانی هلندی آن را ساخته است، یکی از جوایز امی را از آن خود کرد.

این فیلم داستان واقعی زندگی جوانی رقصنده اهل سوریه است که در میان جنگ به رقص باله ادامه داد و با بازگویی داستان زندگی‌اش در رسانه‌ای که روزبه کابلی در آن کاری می‌کرد به دعوت آکادمی رقص هلند همراه با خانواده‌اش، راهی این کشور شد.

«روزبه کابلی» کارگردان ایرانی این مستند که سال‌ها از جنگ در نقاط مختلف جهان گزارش تهیه کرده ، درباره این مستند می‌گوید: «رقص یا مرگ، خالکوبی‌ای است که احمد به‌عنوان یک استیتمنت و یک پیام علیه افراط‌گرایی در کشور خودش پشت گردنش زده است که اگر داعش خواست گردنش را قطع کند این پیام، آخرین چیزی باشد که روی گردنش دیده می‌شود.»

کابلی درباره این‌که قصه احمد را چگونه پیدا کرده، بیان کرد: «من خبرنگار جنگ هستم و بیشتر از یک دهه به کشورهایی که در آن جنگ بوده مثل سوریه، عراق و لیبی سفر کرده‌ام.

این بار تصمیم گرفتم از دید یک انسان و یک شخص عادی سوری که جنگ را تجربه می‌کند این داستان را بگویم، بنابراین دنبال یک هنرمند گشتم و توانستم احمد را پیدا کنم که یک هنرمند باله بود و با مشکلات متعددی در کشورش درگیر بود.
در داستان زندگی احمد، داستان جنگ سوریه خلاصه شده است. پنج نفر از اقوام احمد ازجمله دایی‌ها و عموهایش در جنگ کشته شده‌اند و خانه‌اش ویران و خودش تهدید شده است. او یک جنگ شخصی در داخل زندگی خودش با پدرش داشته است.

رقصیدن پسر برای پدرش یک تابو بود و بنابراین سعی می‌کرد پاهای احمد را بشکند تا جلوی رقصیدنش را بگیرد ولی احمد تصمیم این فشارها و محدودیت‌ها نشد و به مبارزه خودش که هنر بود ادامه داد و در تمام این شرایط رقصید.

من این فرصت را داشتم که در این مدت دنبالش کنم و زندگی‌اش را بگویم.»

کارگردان فیلم «رقص یا مرگ» با تأیید این‌که مستند او برای خود احمد نتایج چشم‌گیری داشته است، توضیح داد: «زندگی احمد تغییر کرد. بعد از این‌که این مستند پخش شد تلفن من داشت منفجر می‌شد! هلندی‌های زیادی به من زنگ زدند تا به احمد کمک کنند.

یک روز بعد هم رئیس تئاتر و مجتمع باله هلند که یک انستیتو بسیار بزرگی است با من تماس گرفت و گفت این جوان، جوان بسیار پراستعدادی است و شرایط بدی در سوریه دارد و مجبور است به خدمت سربازی برود.

من احمد را به هلند دعوت کردم و او سه ماه پس از این‌که اولین گزارش من پخش شد یک‌دفعه شد همسایه من در آمستردام.